Zabytek sakralny / Polska

Katedra gr-kat. św. Wincentego i św. Jakuba

Wrocław

Ufundowany przez Henryka Pobożnego wraz z klasztorem dla franciszkanów ok. 1240. Początkowo św. Jakuba i w stylu romańskim; już w trakcie budowy jego krypta stała się miejscem pochówku fundatora, który w 1241 zginął w bitwie z Mongołami pod Legnicą. W kościele tym ogłoszono 16.XII.1261 przywilej lokacyjny Nowego Miasta na prawie magdeburskim, umożliwiający dalszy rozwój Wrocławia. Ten najstarszy kościół był trójnawową halą i posiadał jedno- lub dwuprzęsłowe prezbiterium.
W XIV i XVw poddany poważnej przebudowie i rozbudowie, która z braku środków ciągnęła się bardzo długo i z przerwami. W tym czasie powstała nawa główna o dł. 77,5 m i wys. 23 m w przeważającym do dziś stylu gotyckim.
Czworobok klasztorny przylega do kościoła od północy, co jest nietypowe dla tej części Europy.
1662-74 kościół otrzymał bogate wyposażenie barokowe.
Późnobarokowa kaplica Matki Boskiej Bolesnej (później Najświętszego Sakramentu) została wzniesiona 1723-27.
1997 przekazano świątynię kościołowi greckokatolickiemu.