Zabytek architektury / Polska

Mury obronne

Łęczyca

Panieńska
Mury obronne zostały wzniesione przez króla Kazimierza III Wielkiego w latach 1350-1370.
Obwód murów obronnych zakreślał kształt prostokąta o zaokrąglonych narożnikach.
Południowo-wschodni róg miasta zajmował zamek. Powierzchnia miasta w murach wynosiła około 9 ha, a długość obwarowań 1150 m. Mury od strony miasta obiegała uliczka przymurna. Zabudowa murów od strony miasta rozpoczęła się na większą skalę od zabudowania południowo - zachodniego narożnika miasta klasztorem norbertanek w 1603 r.
Mury obronny Łęczycy zbudowany był z cegły wiązanej w wątku polskim i posadowiony na kamiennym fundamencie. Grubość muru wynosiła 1,5 - 2 m. Linia obwarowań miasta była wzmocniona 9 basztami, rozmieszczonymi w północnym, zachodnim i południowym boku miasta. Baszty występowały w rozstępach 50-60 m. Strona wschodnia i północno-zachodni narożnik były pozbawione baszt. Obiekty te były prostokątne, wysunięte na zewnątrz linii muru obronnego 2-3 m, o podstawie 9x4 m i otwarte w kierunku miasta.